Pallasyt Brahin został odnaleziony w 1968 roku 400 m na północ od wioski Ljady w okręgu
Bragin na Białorusi, w obszarze w którym już wczeniej znajdowano meteoryty. Całkowita
znana waga = 823 kg. Odkrycie opublikowane w Meteoritical Bulletin, no. 44, Moscow (1968),
przedruk Met. 5, 85-109 (1970).
Choć komety uważa się za jedne z najstarszych i najprymitywniejszych obiektów w Układzie Słonecznym wyniki nowych badań przeprowadzonych na próbkach komety Wild 2 pobranych przez misję NASA Stardust wskazują, że materia z wnętrza Układu Słonecznego została przemieszczona do obszaru, w którym powstają komety co najmiej 1,7 miliona lat po tym, jak powstały najstarsze obiekty Układu Słonecznego. Badania przeprowadzone przez naukowców Narodowego Laboratorium Lawrence Livermore dostarczają pierwszych warości granicznych wieku materii kometarnej pochodzącej ze znanej komety. Wyniki badań zostały opublikowane na łamach Science Express.
Nowa analiza meteorytu Murchison, który upadł w Australii 28 września 1969 roku wykazała, że skała ta zawiera zdumiewające bogactwo wcześniej nieznanych związków organicznych. W artykule opublikowanym na łamach Proceedings of the National Academy of Sciences naukowcy z Instytutu Chemii Ekologicznej w Neutherbergu w Niemczech wskazują, że meteoryt, który ma ponad 4,65 miliarda lat i jest prawdopodobnie starszy niż Słońce, zawiera dowody, że młody Układ Słoneczny był znacznie bogatszy chemicznie niż Ziemia, a sam meteoryt może dostarczyć wskazówek na to, skąd na Ziemi wzięło się życie.
Meteorytami nazywamy obiekty pochodzące z przestrzeni kosmicznej, którym udaje się przetrwać
wejście w atmosferę Ziemi i dotrzeć na powierzchnię naszej planety. Meteoroidy wchodzą w atmosferę
z ogromnymi prędkościami, w wyniku których większość z nich spala się i dezintegruje nie docierając
do powierzchni Ziemi. Każdej nocy cierpliwy obserwator ma szansę zobaczyć kilka spalających się
meteoroidów - w określonych okresach liczba ta wzrasta nawet do kilkuset "spadających gwiazd" na godzinę.
Tylko niewielka część wchodzących w atmosferę meteoroidów dociera na powierzchnię Ziemi. z tych które
docierają niewielka część zostaje rozpoznana jako to czym są. Dlatego poszukiwanie i kolekcjonowanie
meteorytów stanowi wyjątkowe hobby.
Obecnie znanych jest około 1050 meteorytów, które zostały odnalezione w wyniku obserwacji trajektorii
upadku, oraz znacznie ponad 31 000 takich, które zostały odnalezione i rozpoznane jako meteoryty, mimo
że nikt nie obserwował ich upadku.
Nazwy meteorytów są związane z miejscem upadku, a jeżeli w danym rejonie znaleziono więcej niż jeden
meteoryt, po nazwie określającej miejsce upadku lub odnalezienia znajduje się liczba lub litera.
Około 86% meteorytów spadających na Ziemię
to chondryty, nazwane tak ze względu na występujące w nich
charakterystyczne sferyczne struktury - chondry. Uważa się, że chondry, składające się głównie z krzemianów
wykrystalizowały się w swej formie w nieważkości próżni. Oprócz krzemianów chondryty zawierają często
domieszki materii organicznej (aminokwasów i organicznych pierścieniowych związków organicznych) oraz ziarna
materii predatującej powstanie Układu Słonecznego.Wiek większości chondrytów ocenia się na około 4,55 miliarda lat
i jest to materia pozostała z okresu formowania się Układu Słonecznego. Podobnie jak komety, asteroidy chondrytowe
stanowią najstarszy materiał w Układzie Słonecznym.
8% meteorytów stanową achondryty zbliżone strukturalnie
do ziemskich skał magmowych. Większość z nich to także stare obiekty. Uważa się, że stanowią odłamki skorupy
asteroid. Na przykład meteoryty kategorii HED najprawdopodobniej pochodzą z asteroidy 4 Vesta. Do tej klasy
należą dwie szczególne grupy - pochodzące z Księżyca oraz z Marsa.
Meteoryty żelazne stanowią 5% wszystkich znalezisk. Uważa
się, że pochodzą z jąder rozbitych asteroidów. Zawierają zazwyczaj domieszkę niklu. Większość znaczących kraterów na powierzchni
Ziemi pochodzi od uderzeń takich właśnie meteorytów.
Najrzadsze są meteoryty żelazo-kamienne stanowiące
pozostałe 1% wszystkich odnajdywanych meteorytów. Składają się z kryształów oliwinu zawieszonych w żalazowo-niklowej matrycy. Uważa
się, że pochodzą z granicy między jądrem a skorupą asteroidy, która uległa dezitegracji.