Meteorytami nazywamy obiekty pochodzące z przestrzeni kosmicznej, którym udaje się przetrwać
wejście w atmosferę Ziemi i dotrzeć na powierzchnię naszej planety. Meteoroidy wchodzą w atmosferę
z ogromnymi prędkościami, w wyniku których większość z nich spala się i dezintegruje nie docierając
do powierzchni Ziemi. Każdej nocy cierpliwy obserwator ma szansę zobaczyć kilka spalających się
meteoroidów - w określonych okresach liczba ta wzrasta nawet do kilkuset "spadających gwiazd" na godzinę.
Tylko niewielka część wchodzących w atmosferę meteoroidów dociera na powierzchnię Ziemi. z tych które
docierają niewielka część zostaje rozpoznana jako to czym są. Dlatego poszukiwanie i kolekcjonowanie
meteorytów stanowi wyjątkowe hobby.
Obecnie znanych jest około 1050 meteorytów, które zostały odnalezione w wyniku obserwacji trajektorii
upadku, oraz znacznie ponad 31 000 takich, które zostały odnalezione i rozpoznane jako meteoryty, mimo
że nikt nie obserwował ich upadku.
Nazwy meteorytów są związane z miejscem upadku, a jeżeli w danym rejonie znaleziono więcej niż jeden
meteoryt, po nazwie określającej miejsce upadku lub odnalezienia znajduje się liczba lub litera.
Około 86% meteorytów spadających na Ziemię
to chondryty, nazwane tak ze względu na występujące w nich
charakterystyczne sferyczne struktury - chondry. Uważa się, że chondry, składające się głównie z krzemianów
wykrystalizowały się w swej formie w nieważkości próżni. Oprócz krzemianów chondryty zawierają często
domieszki materii organicznej (aminokwasów i organicznych pierścieniowych związków organicznych) oraz ziarna
materii predatującej powstanie Układu Słonecznego.Wiek większości chondrytów ocenia się na około 4,55 miliarda lat
i jest to materia pozostała z okresu formowania się Układu Słonecznego. Podobnie jak komety, asteroidy chondrytowe
stanowią najstarszy materiał w Układzie Słonecznym.
8% meteorytów stanową achondryty zbliżone strukturalnie
do ziemskich skał magmowych. Większość z nich to także stare obiekty. Uważa się, że stanowią odłamki skorupy
asteroid. Na przykład meteoryty kategorii HED najprawdopodobniej pochodzą z asteroidy 4 Vesta. Do tej klasy
należą dwie szczególne grupy - pochodzące z Księżyca oraz z Marsa.
Meteoryty żelazne stanowią 5% wszystkich znalezisk. Uważa
się, że pochodzą z jąder rozbitych asteroidów. Zawierają zazwyczaj domieszkę niklu. Większość znaczących kraterów na powierzchni
Ziemi pochodzi od uderzeń takich właśnie meteorytów.
Najrzadsze są meteoryty żelazo-kamienne stanowiące
pozostałe 1% wszystkich odnajdywanych meteorytów. Składają się z kryształów oliwinu zawieszonych w żalazowo-niklowej matrycy. Uważa
się, że pochodzą z granicy między jądrem a skorupą asteroidy, która uległa dezitegracji.